Ingapirca - Nariz del Diablo - vakantiebestemminginformatie

Ga naar de inhoud

Ingapirca - Nariz del Diablo

Amerika reizen > Ecuador

Treinreis Duivelsneus of Nariz del Diablo
Ingapirca archeologisch complex van Cañari en Inca

Vanaf Baños gingen we naar de Chimborazo vulkaan (6310m) door een landschap met vele landerijen en akkerland. Na ongeveer 3 uur rijden kwamen we bij het Chimborazo (National Park?) Reserve. Bij vertrek was het zwaar bewolkt maar gelukkig werd dit beter in de nabijheid van de vulkaan. We reden door een prachtig landschap. We zagen vele akkers-landerijen op deze grote hoogte. Ze waren in diverse vlakken verdeeld. Een prachtig gezicht. Tijdens de rit kwamen we op een gegeven moment bij de boomgrens waarna nog alleen grassen en kleine struikjes groeiden. Aangezien we ongeveer de helft om de vulkaan reden zagen we deze van diverse standpunten. We kwamen bij het parkcentrum op ongeveer 4300 meter. Deze is met lokale benodigdheden gebouwd. Het was hier al aan de frisse kant zal circa 10C geweest zijn. Heb hier een muts gekocht bij een lokaal vrouwtje in lokale kleding van Alpaca wol. Vanaf hier gingen we met onze bus over een grindweg naar de Hermanos Carrel Refuge op 4800 meter hoogte. Hier hield de weg op.

Deze Alpaca’s zagen we al onderweg rondlopen in kleine groepjes. De Alpaca (Vicugna pacos) of ook wel berglama genoemd behoort tot de kameelachtigen. De alpaca wordt in de hoge  Andes  als huisdier gehouden. Hij heeft een  schofthoogte  van 90 cm en een lange hals, met een lange vacht, dikwijls tot aan de grond reikend. De vacht komt voor in meer dan 22 erkende kleurslagen. Bontgekleurde dieren zijn veel zeldzamer. Hier rondom de vulkaan hebben we alleen lichtbruine gezien.
De  Chimborazo  is de hoogste (dode)  vulkaan  in de  Andes  en meet 6310 meter. De  berg  ligt in de  gelijknamige provincie, ongeveer 200 kilometer ten zuiden van de  evenaar  in Ecuador.

Door zijn locatie op de aardbol is de vulkaan de  hoogste berg  gemeten vanuit de  kern  van de  Aarde  (6384 kilometer). Doordat bergen echter worden gemeten vanaf zeeniveau, wordt de Mount Everest  (8848 meter) beschouwd als hoogste berg op aarde. De diameter van de aarde is het grootst rond de evenaar, doordat de Aarde een ietwat afgeplatte bolvorm heeft. Aangezien de Chimborazo vlakbij de evenaar ligt, kan hij het "hoogste" punt op Aarde zijn.

De Chimborazo wordt tezamen met de  Cotopaxi-vulkaan ook wel de "besneeuwde Andesreuzen" genoemd omdat er  eeuwige sneeuw  op hun toppen ligt. Centraal op het wapen van Ecuador staat de vulkaan afgebeeld. De dichtstbijzijnde steden zijn  lt Riobamba  (ongeveer 30 kilometer ten zuidoosten),  Ambato  (ongeveer 30 kilometer ten noordoosten) en  Guaranda  (ongeveer 25 kilometer ten zuidwesten).

Hier was het wat zonnig en weinig bewolking bij de vulkaan. Op deze hoogte liepen we eerst naar een gedenkmonument. Hier was ook een huisje waar men kon schuilen en waar we na afloop wat gedronken en gegeten hebben (was meegenomen) Dit huisje was de Hermanos Carrel Refuge. Vanaf het monument klommen we langzaam omhoog naar de 5000 meter. Het was gelukkig geen steile klim  over een stevig grindachtig pad. Helaas ging bij mijzelf het lopen niet zo makkelijk af. In eerste instantie ging het redelijk maar hoe hoger werden de aantal stappen lager 10-12 stappen waarbij ik elke keer een tijdje moest rusten. Dit zijn verschijnselen van hoogteziekte. Ik kreeg een zwaar hoofd en mijnmaag begon onstabiel te worden. Op het laatst liep ik slechts 4-5 stappen omhoog. Na rust herstelde ik wel maar de klim duurde zo wel langer. Maar heb de 5000 meter wel gehaald. Mijn vriend die zelfs rookt ging als een speer omhoog maar een reisgenoot die veel aan sport deed haalde het samen met enkele anderen niet. Tijdens de klim zagen we ook no een Alpaca op ongeveer 10 meter afstand. Deze liep rustig te grazen van het weinige gras en de paar struiken die er groeiden. Wat een pluizige troetelachtige dieren zijn het.

Op de 5000 meter hoogte was weer een huisje de Edward Whimper’s Refuge. Hier was een gedenkplaat tegen de muur. Natuurlijk hebben we hier een foto samen laten maken. De Refuge stond net onder de sneeuwgrens onder de besneeuwde top met de gletsjer.  Hier had men thee, koffie en men kon een sticker van het park en 5000 meter hoogte elk voor 1 USD kopen. Heb deze sticker in het paspoort gedaan. Na het kopje thee was ik iets opgeknapt en ben ik mijn vriend achterna gegaan die iets makkelijker liep. Hij en nog enkele waren met een gids nog iets verder gelopen naar een klein meertje. Heb deze niet gezien aangezien ik ze niet meer zag en genoeg vond om te klimmen. Ben daarna samen met mijn vriend omlaag gegaan. Waarschijnlijk ben ik iets te vlug afgedaald. Kreeg regelmatig weer zuurstofgebrek en dol in mijn hoofd. Na rust ging het wel. Maar vanaf het moment dat we weer bij de Hermanos Carrel Refuge op 4800 meter waren voelde ik me erg beroerd. We moesten wachten op de rest van de groep. Deze gingen lunchen en kregen instructie met betrekking tot mountainbiken. Het grootste gedeelte van de reisgroep ging namelijk met de mountainbike afdalen naar de volgende plaats. Was zelf liefst zo snel mogelijk afgedaald. De fietsers hadden een helm, handschoenen en kniebeschermers. Ze gingen ongeveer 1/3 deel van de route tot het parkcentrum over een grindweg. Ging erg hard en soms moesten ze vaak afremmen. Hierna gingen ze enkele tientallen kilometers met een snelle vaart over een asfaltweg verder. Wij volgde ze en haalde ze op een gegeven moment in. Na het kale landschap kwamen we weer bij de boomgrens waarna ook weer de akkerlanden begonnen. Prachtige heuvels met akkers. Aangezien het wat lichtelijk regenende maar toch de zon scheen zagen we een prachtige regenboog. Wij met de bus stopten in een plaatsje San Andres? Waar we wachten op de fietsers. Ze kwamen onverwachts vrij snel. Hierna zijn we doorgereden naar Riobamba. In deze plaats hadden we eigenlijk alleen maar een overnachtingshotel. Kwamen hier laat in de middag aan. Zelf zijn we nog even in de omgeving naar een kerk wezen kijken. Hebben in het hotel gegeten maar deze waren eigenlijk niet berekend om zoveel gasten van eten te voorzien. Daarom duurde het zeer lang.

De volgende dag hadden we een treinreis naar de bekende Duivelsneus of Nariz del Diablo. Daarom vroeg aangereden om 5.45 uur. Het was nog donker. Onderweg 3 maal gestopt om de uitzichten en om even naar de planten van de Quinoa plant. Dit is een  pseudo-graan wat men kan gebruiken als vervanger voor rijst of couscous.

Waren rond 7.35 uur in Alausi waar we trein pakten. De reisbegeleider haalde bij het ticketbureau onze treinkaarten voor een prachtige treinreis door een prachtig landschap. De moderne (toeristen)trein van TREN ging in 3 wagons met losse stoelen, grote ramen en panorama dak door het landschap. We kregen tijdens de heenreis uitleg over de rit en landschap. Van oorsprong reden hier stoomtreinen maar deze reed maar af en toe denk ik. Wij hadden een diesellok. Vanaf Alausi reden we eerst door de straten waarna we langzaam zigzaggend omhoog gingen. Op een gegeven moment zagen we beneden een stationsgebouw liggen. En daarna verschillende sporen ernaar toe. We stopten op een gegeven moment en een wissel werd omgezet en we reden achteruit het spoor op richting stationsgebouw. Hierna nog een keer van spoor gewisseld. Daarna kwamen we aan bij het station van Sibambe. Hier was een folkloristen groep aan het zingen en dansen. We stopten even waarna we 10 minuten doorreden en een stop hadden. We konden hier even uit en genieten van het landschap. Daarna terug naar het stationsgebouw waar we 1 uur pauze hadden. Konden een kop koffie en een broodje afhalen bij een buffet. Normaal kon je ook wat naar boven lopen vanaf het stationsgebouw. Maar helaas konden we nu niet verder als het station. Daarom was 1 uur wat te lang. Zagen wel dat ze de trein aan het keren waren en water bijtankte. Er kwam ook een andere trein aan vanuit Alausi en die zagen we afdalen en langs het station komen. Hier zaten veel lokalen in in authentieke lokale kleding. Deze trein reed verder als die van ons want we zagen deze niet meer terug. De rit met de trein was mooi maar de 45 minuten heen en 30 minuten terug had wel wat langer gemogen met een kortere stop tussendoor. Nadat we weer Alausi binnen reden en uit waren gestapt reden we snel met de bus verder naar de ruïnes van Ingapirca.

Maar voordat we in de plaats El Tambo gelegen aan de PanAmerican highway afgingen richting de ruïnes hoorde we dat de weg tijdelijk afgesloten was. Daarom hebben we eerst in deze plaats gegeten door bij een bakker wat broodjes te halen. De broodjes waren erg goedkoop. We hadden 4 chocoladebroodjes en 2 andere zoete broodjes voor 1,20 USD. Hier was ook een mooie kerk met witte toren en bovenzijde met blauwe accenten. Deze was gelegen aan een plein met een standbeeld van 'Al padre Nello Storoni'

Hierna zijn we aangereden naar Ingapirca. De weg waren ze aan het verbeteren. Veel vrachtwagens, wegwerkers, tractoren en andere wegwerk machines onderweg. Af en toe moesten we een tijdje wachten omdat het alsnog afgesloten was. Maar hebben de ruïnes toch bereikt. De weg was wel iets ervoor afgesloten. Maar dat was i.v.m. een festiviteit. Het was namelijk 21 juni de langste dag van het jaar. Dit werd gevierd met een soort braderie en optredens waar vooral de lokale bevolking naar toe gingen. Er waren diverse lokale producten, zoete en hartige snacks en zelfs de lokale specialiteit gegrilde cavia kon men hier kopen. Men was een aantal aan een spies aan het grillen boven een barbecue. De cavia was hier heel aangeregen. Men zag goed de pootjes en zelfs de tanden in de kop.

De entree van het complex was 6 USD. Aangezien we met een grote groep waren kregen we een Engelstalige gids. Deze gids was een Ecuadoriaan die een tijd in Amerika had gestudeerd en teruggekomen was naar Ecuador. Het was duidelijk aan zijn Engels te horen. Had een Amerikaans dialect. Ingapirca is een belangrijk archeologisch complex dat de Cañari  en Inca’s hebben nagelaten. Hooggelegen op een heuvel lag de Zonnetempel te midden van akkertjes en eromheen andere restanten van het complex. Op het moment dat wij er waren was het als de zon scheen warm met af en toe bewolking. Maar als de wolken kwamen koelde het snel af. Gemiddeld is hier de temperatuur circa 10C en vaak bewolkt. Het complex vond ik wel interessant vooral omdat dit de eerste keer was dat ik verleden van het Incarijk heb gezien. Hierna zijn we via eerst een slingerende grindweg met soms behoorlijke gaten weer door een heuvelachtig landschap naar Cuenca gereden. Kijk voor verslag op de pagina van Cuenca.

Contact via E-mail


Informatie redactie-fotografen Gerard Meuffels - Henk Dijkman

© Alle foto's op deze website zijn gemaakt door Gerard meuffels en Henk Dijkman
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu